• تماس با ما: 01152221462
  • Info@hcch.ir

آشنایی با تب خونريزي دهنده كريمه- كنگو (ویژه آموزش به گروههای هدف در مدارس )

آشنایی با تب خونريزي دهنده كريمه- كنگو  (ویژه آموزش به گروههای هدف در مدارس )

تب خونريزي دهنده كريمه- كنگو چيست؟

تب خونريزي دهنده كريمه-كنگو يكي از بيماري­هاي ويروسي مشترك بين انسان و حيوان است  كه در كشور ما نيز ديده مي­شود. آلودگي با اين ويروس در دام­ها بيماري باليني ايجاد نمي­كند با اينهمه ممكن است در انسان باعث مرگ شود. ايجاد خونريزي در بافت­هاي بدن يكي از نشانه­هاي بيماري در انسان است كه در مراحل آخر بيماري اتفاق مي­افتد. بيماري براي اولين بار در سال 1944 در منطقه كريمه در كنار درياي سياه شناخته شد و به همين دليل به نام تب خونريزي دهند كريمه ناميده شد. بيماري متعاقبا در سال 1966 در كنگو شناسائي گرديد و از آن تاريخ نام اين بيماري به تب خونريزي دهنده كريمه كنگو تغيير  يافت.

راه انتقال :
کنه مخزن و ناقل بیماری است ، عامل بیماری:
 عامل بیماری اولین بار ازخون افراد بیمار در مرحله بروز تب و همچنین از کنه هیا لوما جدا شد.عفونت درانسان پس از گزش کنه آلوده یا له کردن آن روی پوست ، یا تماس با پوست ، لاشه حیوان ، خون و ترشحات حیوان آلوده ویا تماس با خون و بافتهای بیمار مبتلا ایجاد  می شود. خطر انتقال در طی ذبح حیوان حیوان وجود دارد. پس از آلودگی یک نفر ، ممکن است سایر افراددر تماس با اونیز در خانواده و اجتماع آلوده شوند. تا کنون در سطح جهان همه گیریهایی از بیماری در سربازها ، اردوگاهها ،یا کسانی که از گوسفند وگاو نگهداری می کنند و کارکنان بیمارستانی ، اتفاق افتاده است. پرندگان در چرخه گسترش ویروس می توانند حامل کنه های آلوده باشند و خود مبتلا به بیماری نمی شوند(به جزء شتر مرغ) ولی  باعث انتقال کنه به دیگران (سایر حیوانات یا انسان) می شوند. در میان پرندگان، شترمرغ نسبت به عامل بیماری حساس بوده و در کانونهای آندمیک بیماری میزان شیوع نسبتا بالای بیماری در گله شترمرغها گزارش گردیده است.

چگونه اين بيماري منتقل مي­شود؟

اين بيماري به صورت معمول از طريق گزش كنه­هاي آلوده و يا از طريق تماس انسان با بافت­هاي دام­هاي آلوده در زمان كشتار دام به انسان منتقل مي­شود. تعدادي از حيوانات وحشي و اهلي مانند گاو، بز، گوسفند و خرگوش ميزبانان تكثير كننده اين ويروس هستند و كنه­هايي كه از اين دام­ها خونخواري مي­كنند مي­توانند آلوده شده و آلودگي را به نوزادان خود منتقل نمايند.  بافت­هاي مختلف اين دام­ها از جمله خون و گوشت آلوده هستند و مي­توانند ويروس را در محيط منتشر كنند و يا در صورت تماس به انسان منتقل نمايند.

 

 

 نشانه هاي تب خونريزي دهنده كريمه-كنگو چيست؟

بيماري در دامها بدون علامت مي باشد ولي دوره كمون بيماري در انسان بستگي به نحوه انتقال ويروس دارد. متعاقب گزش كنه ها معمولا دوره كمون 3-1 روز و حداكثر 9 روز و متعاقب تماس با خون و يا بافت هاي آلوده6-5 روز و حداكثر 13 روز مي باشد. بيماري بطور ناگهاني و با علائمي مانند سردرد، تب بالا، درد ناحيه پشت، درد مفاصل، درد معده، استفراغ، قرمزي چشم ها و صورت و گلو و  نقاط خونريزي در سقف دهان آغاز مي شود. علائم زردي نيز ممكنست بروز كند و در موارد شديد در خلق و خوي، حواس و ادراك نيز تغييراتي ايجاد مي شود. در موارد پيشرفته بيماري لكه هاي بزرگ كبود رنگ روي بدن، خونريزي شديد از بيني و خونريزي هاي غيرقابل كنترل در نقاط تزريق را مي توان ديد. در صورت عدم اقدام سريع براي درمان ميزان مرگ و مير در اين بيماري مي­تواند بسيار بالا و به حدود 30%  و حتي بالاتر از 50%  برسد.

 

تب دائمی است اما ممکن است دوقله ای (Re m i t a n t) باشد. یک دوره بدون تب ، (12 تا48 ساعت) در حدود نیمی از بیماران در روزهای 2تا 6 بیماری اتفاق می افتد که بعد از این دوره بدون تب ، مجددا دچار تب شده وارد مرحله خونریزی می شود . تب معمولا برای 3 تا 6 روز طول می کشد

 تشخيص تب خونريزي دهنده كريمه-كنگو چگونه است؟

تشخيص آزمايشگاهي موارد مشكوك به تب خونريزي دهنده كريمه كنگو  بايد در آزمايشگاه كاملا مجهز و با درجه ايمني زيستي بسيار بالا انجام شود.

 چه كساني و چگونه در معرض اين بيماري قرار دارند؟

همانگونه كه گفته شد اين بيماري از طريق كنه­ها و يا بافت­هاي آلوده حيوانات به انسان منتقل مي­شود . همچنین تماس با خون و بافت بیماران بخصوص در مرحله خونریزی یا انجام هرگونه اعمالی که منجر به تماس انسان با خون، بزاق، ادرار، مدفوع و استفراغ آنها گردد باعث انتقال بیماری میشود. بیمار در طی مدتی که در بیمارستان بستری است بشدت برای دیگران آلوده کننده است، عفونتهای بیمارستانی بعد از آلودگی با خون و یا ترشحات بیماران شایع می باشند.  

افرادی که بیشتر در معرض خطر می باشند عبارتند از: دامداران و کشاورزان، کارگران کشتارگاهها، دامپزشکان و کارکنان بهداشتی و درمانی (بیمارستانها) . شیوع بیماری بیشتر در فصل گرم سال همزمان با فصل فعالیت مخزن بیماری (کنه ها ) میباشد.

راه های انتقال و پیشگری تب خونریزی دهنده کریمه کنگو :

 راه های انتقال بیماری

 راههای پیشگیری از بیماری

 گزش کنه آلوده یا له کردن آن روی پوست

حفاظت فردی هنگام کار در فضاهایی که احتمال وجود کنه هست ( استفاده از دستکش، لباس کار و چکمه)

 تماس با دام آلوده (ذبح ،قطعه قطعه کردن و تمیز کردن ،پوست،خون و ترشحات)

  1. پرهیز از قرار دادن چاقوی آلوده به گوشت و احشای دام در دهان
  2. خرید دام مطمئن از مکانهایی که مورد تایید دامپزشکی است (برای ذبح و)

 

  1. ذبح دام با هدف ادای نذورات و مراسم سنتی پسندیده مانند عقیقه و در کشتارگاه ها
  2. رعایت اصول بهداشتی در نگهداری دام ( خود دام ، محل نگهداری دام ، تغذیه دام و)
  3. عدم نگهداری از حیوانات مگر در مواقع ضروری
  4. حفاظت فردی در تماس با دام ( ذبح ، تمیز کردن و سایر تماس ها )
  5. عدم جداسازی کنه با دست از دام یا انسان (روغن/وازلین به سطح پشتی کنه مالیده می شود تا تنفس وی قطع گردد، کم کم کنه پوست را رها می کند )

نکته : بیماری در دام آلوده هیچ علامتی ندارد ؛ لذا از ظاهر دام متوجه بیماری آن نخواهیم شد.

 مصرف گوشت تازه خام یا نیم پز حیوانات آلوده

  1.  مصرف گوشت و احشا کاملا پخته شده (مغز پخت شده)
  2. نگهداری گوشت و احشا دام به مدت ۲۴ ساعت پس از ذبح در سردخانه یا یخچال (نه فریزر) .

نکته : از مصرف خام جگر و سایر احشا و گوشت دام جدا پرهیز شود.

 تماس با خون و ترشحات بیمار و استنشاق هوای آلوده

 رعایت حفاظت فردی در تماس با بیمار مشکوک ، محتمل و قطعی ( استفاده از ماسک ، دستکش ، عینک ، گان و)

Text Box: بهترین درمان پیشگیری است .

 

منبع : راهنماي كشوري مبارزه با بیماری تب خونریزی دهنده کریمه کنگو ( CCHF)  - وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی معاونت بهداشت مرکز مدیریت بیماری های واگیر اداره مبارزه با بیماری های قابل انتقال بین انسان و حیوان . 1390.

 

تهیه و تنظیم :  واحد سلامت نوجوانان و مدارس شهرستان چالوس  خرداد1396

خرداد 21 1396

اختلال رفتاری( ناخن جویدن کودکان)

اختلال رفتاری( ناخن جویدن کودکان)                 گروه هدف: والدین دانش آموزان

  تهیه وتنظیم:(واحد سلامت نوجوانان و مدارس- خرداد1396 )

مقدمه:

     جویدن ناخن عادتی است که معمولاً از اواخر کودکی آغاز می‌شود. بسیاری ازکودکان این عادت را از سن خیلی پایین شروع می‌کنند.اما دراکثر موارد،این عادت دراواخرکودکی یااوایل نوجوانی آغاز می‌شود.این عادت آنقدر شایع است که برخی تحقیقات نشان می‌دهد، بین 30 تا 33 درصداز کودکان گروه سنی7 تا 10 سال به آن مبتلا هستند. جویدن ناخن فقط منحصر به کودکان نیست، بلکه نوجوانان، جوانان و حتی بسیاری از بزرگسالان نیز دچار این عادت هستند. بسیاری از کودکانی که با این عادت بزرگ می‌شوند، تا بزرگسالی و حتی سالخوردگی هم آن را با خود دارند. شیوع جویدن ناخن در نوجوانان 44 درصد و در جوانان 20 تا 30 درصد است. جالب توجه است که 5 درصد از افراد بزرگسال نیز به این عادت مبتلا هستند.

 تعریف ناخن جویدن:

     یک اختلال و واکنش روانی است که در کودکان معمولاْ در سنین خردسالی ۵-۴ سالگی آغاز می شود . علت ناخن جویدن در این سنین اغلب ناشی از هیجانات و اضطراب ها می باشد . ناخن جویدن همینطور می تواند روشی برای ابراز دلگیری ها و دلخوری ها ، دلواپسی و یا جلب توجه باشد . گاهی کودکان این عمل را از والدین یاد می گیرند و گاهی هم به علت اضطراب و استرس به ناخن جویدن روی می آورند .

زمان شروع ناخن جویدن:

     اين اختلال احتمالا از 4 يا 5 سالگي شروع و در 10 تا 15 سالگي به شدت خود مي رسد و اكثر مبتلايان به اين اختلال را كودكان 9 تا 11 ساله تشكيل مي دهند.

ميزان شيوع:

     ميزان شيوع اين اختلال در بين دخترها بيشتر از پسرها است.

درميان بيماران عقب مانده ذهني كه از ضريب هوشي پايين برخوردارند بسيار كم ديده مي شود اما موارد شديد آن در بعضي از عقب مانده هاي ذهني كه داراي ضريب هوشي 68 به بالا هستند زياد ديده شده است.

به طوري كه بعضي از آنها آن قدر ناخن هاي خود را مي جوند كه به گوشت رسيده و از آن خون جاري مي شود. البته اكثر روانپزشكان معتقدند رابطه مستقيمي بين فشارهاي روحي و ناخن جويدن وجود دارد به عبارت ديگر با افزايش فشارهاي روحي اين اختلال نيز تشديد مي شود.

عوارض:

     جويدن ناخن علاوه بر صدمه زدن به صفحه ناخن و تغيير شكل آنها،قدرت انجام دادن بسياري از كارهاي ظريف را از انسان سلب مي كند.

همچنين بزاق دهان نقش مخربي بر ناخن و بافتهاي اطراف آن داشته و رطوبت ناشي از آن مكان مناسبي را براي رشد باكتريها و قارچها فراهم مي آورد.

علل ناخن جویدن:

ژنتیک: یکی از تئوری‌های مربوط به عادت جویدن ناخن این است که این عادت با ژنتیک فرد مرتبط است. اگر یکی از والدین این عادت را چه در زمان کودکی یا تاکنون داشته باشد، این احتمال وجود دارد که فرزند او هم دچار این عادت شود. این یعنی، احتمال ابتلا به عادت جویدن ناخن در این کودکان بیشتر است

تسکین استرس و تحریک: مشاهده شده است که اکثر افرادیکه به این عادت مبتلا هستند، وقتی استرس دارند، از این عادت خود به لذت و تسکین می رسند. جویدن ناخن تاثیری آرامش‌بخش بر اعصاب دارد و میزان تحریک را کاهش می‌دهد. به طور خلاصه، جویدن ناخن فعالیتی برای تحریک اعصاب در مواقعیکه احساس استرس و بی‌حوصلگی دارند، می‌باشد. مثل این می‌ماند که با جویدن ناخن فرد سیستم عصبی خود را تنظیم می‌کند

اضطراب: به طور کلی، اضطراب انسان از لحاظ وجود یا فقدان موضوع، به دو نوع "آزاد" و "موضوع دار" تقسیم می شود. اضطراب آزاد، احساس وحشت و نگرانی همه جانبه و منتشره است که از موقعیت یا رویدادی خاص ناشی نمی شود، بلکه به صورت مداوم وجود دارد. اما اضطراب موضوع دار، وابسته به موقعیت معینی است، مانند اضطرابی که به علت دیدن فیلمهای ترسناک، مشاهده مشاجره والدین و شرکت در امتحانات یا داغدیدگی ... ایجادمی شود. این نوع اضطراب، نگرانی ذهنی درباره پیش بینی یک تهدید و یا بروز واقعه ای ناخوشایند در آینده است و مهمترین عامل مؤثر در بروز ناخن جویدن، این نوع اضطراب است. بنابراین، ناخن جویدن روشی برای تسکین ناراحتی ها و عصبانیتهایی است که از یک موقعیت اضطراب زا و فشارآور ناشی می شود.

هیجان پذیری:برخی از روان شناسان ناخن جویدن را واکنشی برای تخلیه هیجانها و تمایلات ناخودآگاه فرد برای خودآزاری می دانند و معتقدند این عمل به خاطر احساس گناهی است که در فرد به وجود آمده و به خود تنبیهی و خود آزاری او منجر می شود. از همین رو، ناخن جویدن در افرادی که هیجان پذیرتر از دیگران هستند بیشتر دیده می شود که برای غلبه براین احساس، به طور غیر ارادی اقدام به این رفتار می کنند.

همچنین "وکسلر" روان شناس مشهور، در این زمینه می گوید: کودکانی که ناخنهای خود را می جوند به قدری بی قرار و آشفته اند که حتی در خواب نیز آرامش ندارند و معمولاً دندانهایشان را به هم می سایند.

تقلید:یکی دیگر از عوامل دخیل دراین اختلال "تقلید" است؛ به طوری که اگر یکی از والدین، اطرافیان و یا همسالان کودک، عادت به ناخن جویدن داشته باشند، احتمال اینکه کودک فوق مبتلا به چنین اختلالی شود، بیشتر از کودکان دیگر است. زیرا کودکان برخی از رفتارها را به طور ناخودآگاه از والدین و اطرافیان تقلید می کنند. از این رو، هنگامی که می بینند الگوهای رفتاری شان در مواقع ناراحتی و فشارهای روانی این عمل را انجام می دهند، یاد می گیرند برای رفع تنشهای درونی خود، به جویدن ناخن بپردازند.

 کمال‌گرایی: جویدن ناخن می‌تواند به خاطر تلاش مداوم فرد برای درست کردن نا‌منظمی‌های ناخن‌هایش باشد. این افراد به‌خاطر حساسیت بالای خود مدام ناخن‌هایشان را وارسی می‌کند تا بی‌نظمی‌های آن را با جویدن اصلاح کند. البته در اکثر موارد این کار موجب آسیب بیشتر می‌شود. روانشناسی جویدن ناخن این افراد، به کمال‌گرایی آنها بر‌می‌گردد، یعنی دوست دارند ناخن‌هایی بی‌عیب داشته باشند.

والدين براي كمك به كودك چه كارهايي بايد انجام دهند:

۱- کوتاه کردن ناخنها

ناخنهای کوتاه شده لزوم کمتری دارند که جویده شوند . سعی کنید که هر چند روز یک بار ناخنهایش را بگیرید و سوهان بزنید که حتی نتواند تکه های کوچک ناخن را به دندان بگیرد.

۲- منحرف کردن حواس در هنگام ناخن جویدن

سعی کنیدحواس کودک رادر هنگام این عمل پرت کنید.ازاو کارهایی بخواهیدکه مجبور شودازانگشتانش استفاده کند مثل : درست کردن یک کاردستی یا کشیدن یک نقاشی.

۳- چسب زدن به روی انگشتان

شما می توانید چسبهای زخم رنگی به روی دستانش بزنید. به یاد داشته باشید تهدید،تنبیه، پاشیدن فلفل و دارو به روی انگشتان نه تنها تاثیری ندارد بلکه می تواند مشکلات را تشدید کند.مخصوصا بچه های کوچکتر  نمی توانند دلیل اینکه انگشتانشان بدمزه است را بفهمندواین راه حل     نمی تواند به آنها کمک کند.همینطور سعی کنیدهرگز بچه هارانترسانید به عنوان مثال اینکه اگر ناخنت را بخوری درخت ناخن درشکمت رشد می کند یا اینکه ممکن است بدون اینکه بداندانگشتش رابخوردزیراکودک شما ممکن است این گفته های شمارابه طور واقعی احساس کند.

۴- به دنبال علت بگردید

شما بهتر است منتظر پاسخ کودکتان که چرا ناخن هایش را می جود نباشید و او را به خاطر انجام این عمل سرزنش نکنید. سعی کنید به دنبال علت باشید و توجه کنید که کودکتان در چه موقعیت هایی این عمل را انجام     می دهد مثلا موقعی که می خواهد در مورد مسئله ی مهمی با شما صحبت کند و یا در هنگام تماشای فیلم های وحشتناک آیا از شما می ترسد و یا از مسئله ای واهمه دارد مثل مدرسه و امتحانات (در کودکانی که در سن مدرسه هستند) . جستجو کنید که چه چیزی باعث شده آرامش و امنیت او بهم بخورد. تلاش کنید آن را بیابید . این تلاش و کاوش شما برای پیدا کردن مشکل کودکتان و حل آن می تواند بزرگترین گام برای از بین بردن اختلال ناخن جویدن باشد.

والدين چه كارهايي را نبايد انجام دهند:

1- سرزنش، تهديد، تنبيه وتحقيركودك هيچ اثر درماني نخواهد داشت بلكه اين عادت را تشديد مي كند.

2- ماليدن داروهاي تلخ و بدمزه فلفل، رنگ و... براي ترك ناخن جويدن موثر نبوده بلكه با ايجاد احساس گناهكاري و اضطراب در فرد سبب مي شود بيشتر به اين عمل بپردازد.

3- در كودك ايجاد ترس نكنند زيرا اين عمل باعث تشديد ناخن جويدن و همچنين اختلالات ديگري مي شود.

 

 

خرداد 17 1396